ชีวิตควรจะฟรีสไตล์
ปกติเวลาผมใส่เสื้อยืด หรือเสือโปโล ผมจะขี้เกียจกลับด้านเสื้อมาก และรู้สึกว่าเป็นอะไรที่เสียเวลาสุด ๆ จนกระทั่งวันหนึ่งผมก็ค้นพบความลับแห่งการใส่เสื้อผ้าที่กลับด้าน และไม่แน่อาจจะเป็นความลับของโลกเลยก็ได้ (ฮาาา) อยากรู้ว่าใส่ยังไงไปชมกันครับ
ใครที่ชอบไปถ่ายรูปในไปรษณีย์กลางถ้าหิวก็แวะเข้าร้านก๋วยเตี๋ยวเนื้อวัดม่วงแคได้เลย ร้านก๋วยเตี๋ยวเนื้อวัดม่วงแค จะตั้งอยู่หน้าซุ้มวัดม่วงแค ข้าง ๆ ไปรษณีย์กลาง โต๊ะนั่งกินติดกำแพง มีกราฟฟิกตี้สุดเจ๋งไว้ชมระหว่างรอก๋วยเตี๋ยวมาเสิร์ฟด้วย
เรื่องเงินเก็บ ตอนสมัยเพิ่งทำงานเดือนแรกเคยมีรุ่นพี่โปรแกรมเมอร์ที่ทำงานด้วยกันเคยพูดให้ฟังว่า “คนเราต้องมีเงินเก็บนะ จะบาท สองบาทก็ได้แต่ต้องให้เหลือเก็บทุกเดือน เพราะถ้าได้เงินมาแล้วใช้หมด ก็ไม่ต้องมาทำงานกินเงินเดือนหรอกไปเก็บผักเก็บหญ้ากินก็ได้ ไม่ต้องมาเหนื่อยให้เขาโขกสับด้วย”
สวนสาธารณะแห่งนี้ ผมมาออกกำลังกายบ่อย ๆเป็นสวนที่อยู่ย่านฝั่งธน ฯ ถ้าอยู่ฝั่งพระนครก็เดินไปตรงท่าเรือสาธร แล้วเดินขึ้นสะพานตากสินหรือจะนั่งเรือข้ามฝาก 5 บาทก็ได้ เป็นสวนสาธารณะที่มีต้นไม้เยอะมากบรรยากาศร่มรื่นเหมือนอยู่ในสวนป่าตามชื่อสวนสาธารณะเลย
ผมเป็นคนหนึ่งเมื่อสมัยวัยรุ่น ไม่ค่อยเชื่อเรื่องการห้อยพระเครื่องเท่าไหร่ เพราะคิดว่ายังไงเราชาวพุทธก็มีพระอยู่ในใจอยู่แล้ว ยังไม่รวมถึงความยุ่งยากในการใช้ชีวิต เช่นเวลาอาบน้ำก็เกะกะเวลาถูสบู่ กินก๋วยเตี๋ยวพระก็จุ่มลงไปในชาม เวลานอนสร้อยพระก็ติดคอ ฯลฯ
ผมเริ่มสนใจพระเครื่อง และเครื่องรางของขลังมาหลายปีแล้วโดยเริ่มแรกผมไม่มีความรู้ใด ๆ ทั้งสิ้นเกี่ยวกับพระแท้ก็ไปซื้อพระตามแผงพระถูก ๆ 150 – 200 บาทมาห้อยคอเท่ ๆ สักพักก็เริ่มเข้าใจว่า“พระไม่แท้” มันค่อยไม่มีคุณค่าเท่าไหร่ก็เลยเริ่มหาข้อมูล เลยเริ่มรู้ว่า อ๋อมันเป็นอย่างนี้นี่เอง
เวลาผมไปสั่งก๋วยเตี๋ยวกินกับแฟนแฟนผมมักจะสั่งก๋วยเตี๋ยวไม่ค่อยเป็นและได้กินที่ไม่ได้ตามที่สั่งบ่อยมากตัวผมสมัยเด็ก ๆ ก็เหมือนกัน เป็นเรื่องยากมากที่จะได้กินเส้นหมี่ (ต้องชี้เอาถึงจะได้กิน)เพราะเข้าใจว่าเส้นหมี่คือ “เส้นเล็ก”เพราะตอนนั้นคิดว่าเส้นหมี่มันเล็กที่สุดนี่หว่า
“ขนนุ่ม” เป็นแมวตัวเมีย ที่ทำหมันแล้วชื่อจริง ๆ ของขนนุ่ม ชื่อว่า “ทอง” เป็นชื่อที่เจ้าของที่เลี้ยงแบบปล่อย ๆ ตั้งให้ตรงปลอกคอ มีสลักชื่อพร้อมเบอร์โทรศัพท์ อย่างดี “ขนนุ่ม” เป็นแมวใจดีกับคนแต่ไม่ค่อยชอบแมวตัวอื่นมากนัก